ธรรมะ Dharma.in.thDharma.in.th ขอเป็นส่วนหนึ่งในการเผยแผ่พุทธศาสนา

“เมื่อได้เห็นสังขารว่าไม่เที่ยง เป็น ทุกข์ เป็นอนัตตา เมื่อนั้นย่อมหน่ายในทุกข์ นั้นแหละทางแห่งวิสุทธิ นั้นแหละ ทางแห่ง ศีล สมาธิ และปัญญาวิสุทธิ กลมกลืนกันอยู่”

“เมื่อไม่เอาปัจจุบันเป็นพยาน ฉะไหนจะสิ้นความสงสัยของตนได้”

“เห็นอนิจจังขณะจิตเดียว เห็นโลกทั้งโลกแล้ว เพราะโลกเต็มไปด้วยอนิจจัง”

“ผู้รู้เกิดขึ้นแล้วก็ดับไป เร็วที่สุด จิตก็เหมือนกัน ติดต่อกันอยู่ หาระหว่างไม่ได้ ใครว่าจิต ไม่เกิด ไม่ดับ ผู้นั้นเป็น มิจฉาทิฏฐิ เหตุฉะนั้นท่านจึงบัญบัติว่า รูป จิต เจตสิก นิพพาน ไม่ได้บัญญัติว่า จิตเป็นพระนิพพาน ไม่ได้บัญญัติว่าพระนิพพาน เป็นจิต”

“เพราะอยู่เหนือจิต อยู่เหนือสังขารแล้ว ไม่สำคัญว่าจิตเป็นตน ตนเป็นจิต ก็ไม่ลำบากในจิต ไม่สำคัญว่าทุกข์ เป็นตน ตนเป็นทุกข์ ก็ไม่ลำบากในทุกข์ สิ่งไหนถ้ามีตนเข้าไปสอดแทรก สิ่งนั้นก็มีเรื่องมาก ถ้าเข้าไปสำคัญสอดแทรกว่าตัวกู ของกูก็ต้องตามไปด้วย เมื่อของกูตามไปด้วย ที่นี้ของมึงก็ตามมาด้วย แล้วก็เกิดทะเลาะกัน ถูกไหม๊?”

“จะมาหาพระอรหันต์ในสกณร่างกาย มันก็ไม่เจอ ไม่เจอะ ไม่พบ จะมาหาพระอรหันต์ในขันธ์ 5 มันก็ไม่เจอ ไม่เจอะ ไม่พบ จะมาหาพระอรหันต์ในบุคคล มันก็ไม่เจอ ไม่เจอะ ไม่พบ”

“ตัวสติแท้ๆ มันเกิดไว ไม่ทันรู้ตัวหรอก แปล๊ปอย่างกะไฟฟ้า ทีเดียวมันก็ทำลายโมหะหมดแล้ว มากน้อย มันไม่ทันรู้ตัว มันเกิดหนเดียวแล้วก็ดับไป ไอ้ตัวที่เป็นมรรคแท้ๆ มันเกิดไม่ทันรู้ตัว มันแว๊ปเดียวไม่ถึงวินาที มันไม่มีถามตอบอะไร แปล๊บเดียว เหมือนมือจิ้มไฟ ก็ร้อนเลย ไ้อ้สติที่ว่าเดินเหินข้างนอก มันเอาไว้ใช้ในทางโลกเท่านั้นเอง”

“ถ้าไม่มีทุกข์ ก็ไม่ต้องปฏิบัติออกจากทุกข์ มันมีทุกข์ จึงปฏิบัติออกจากทุกข์ เราหนีทุกข์ หรือให้ทุกข์หนีจากเรา เรารู้เท่าทุกข์ ทุกข์ก็หนีเอง ถ้าเราไม่รู้เท่าทุกข์ ทุกข์ก็ไม่หนี”

ที่มาจากเวปฟังธรรม http://www.fungdham.com/download/sound/boonrit/04.mp3

เพลงนี้มอบให้กับ เหล่าก่อของสมณะทุกท่านครับ

เนื้อเพลง มอบใจถวายพระพุทธองค์

เคยเหงาๆ โศกเศร้า ร้าวราญใจ ไม่รู้จะหวังพึ่งใคร เหลือเพียงใจของเรา

จะมั่นคงแข็งแกร่ง จะไม่ขอพึ่งใคร  จะฝ่าถึงจุดหมาย  มอบใจถวายพุทธองค์

*ปรารถนา จะเป็นทายาท องอาจจะสอนธรรม ประกาศก้องดำรงปกป้องคุ้มครองธรรม

ปรารถนา จะเป็นทายาท องอาจจะสอนธรรม ดำรงศีล และธรรม ตามครรลองของคนไทย

(*)

ดำรงศีล  และธรรม ตามครรลองของคนไทย..  ของคนไทย

Read the rest of this entry »

31 ภพภูมิ ประกอบไปด้วย

อรูปพรหม 4 รูปพรหม 16 เทวภูมิ 6 มนุษยโลก 1 อบายภูมิ 4

สุขสำราญคู่กับ ทุกข์ทรมาน

ความสุขสำราญที่ไม่มีธรรมะเป็นรากฐาน ก็คือความทุกข์ทรมานที่กำลังรอเวลาอยู่ !

สุขสงบ – สุขสนุก

สุขแท้ เกิดจากความสงบเท่านั้น ส่วนที่เกิดจากความวุ่นวายนั้น เป็นเพียงความสนุก หาใช่ความสุขไม่ !

สุขแท้ – สุขเทียม

ความสุขที่แท้จริง เป็นสิ่งที่ต้องได้มาเปล่าๆ โดยไม่ต้องเสียสตางค์ เหมือนดั่งที่ตรัสว่า ถอนความรู้สึกว่าตัวตนเสียได้แล้ว ก็ได้นิพพานมาเปล่าๆ ไม่ต้องเสียมูลค่าอะไร

ส่วนความสุขเทียม หรือความเพลิดเพลินที่หลอกลวงนั้น ใช้เงินื้อมาเท่าไรก็ไม่รู้จักพอ จนตัวตาย ก็ไม่พบกับความสุขที่แท้จริง!

ความสุขอันประเสริฐ

อย่ามุ่งหมาย ความสุขอันประเสริฐอะไรๆ ให้มากไปกว่าความปกติของจิต ที่ไม่ยินดียินร้าย ไม่ขึ้นไม่ลงไปตามออารมณ์ที่กระทบเพราะไม่มีสุขอะไรประเสริฐยิ่งไปกว่าความปกติของจิตนั้น

ความเอ๋ย ความสุข ใครๆ ทุกคน, ชอบเจ้า เฝ้าวิ่งหา

แกก็สุข, ฉันก็สุข, ทุกเวลา แต่ดูหน้า ตาแห้ง ยังแคลงใจ

ถ้าเราเผา ตัวตัญหา ก็น่าจะสุข ถ้ามันเผาเราก็ “สุก” หรือเกรียมได้

เขาว่าสุข สุขเน้อ! อย่าเห่อไป มันสุขเย็น หรือสุกไหม้ ให้แน่เอย

ท่านพุทธทาสภิกขุ

พระราชญาณวิสุทธิโสภณ (หลวงปู่ท่อน ญาณธโร) เกิดเมื่อวันเพ็ญเดือน 6 ตรงกับวันอังคารที่ 3 พฤษภาคม 2471 ที่ บ.หินขาว ต.สาวัตถี จ.ขอนแก่น นามเดิมท่อน ประเสริฐพงษ์ เป็นบุตรคุณแม่ทา คุณพ่อแจ่ม ประเสริฐพงษ์ ท่านเป็นบุตรคนที่ 6 มีพี่น้องรวม 19 คน หลวงปู่ท่อนบวชเมื่ออายุ 21 ปี ที่วัดศรีจันทราวาส มีหลวงปู่คำดี ปภาโส วัดป่าชัยวัน เป็นพระอาจารย์สอนวิปัสนากรรมฐานให้แก่หลวงปู่ นำเข้าป่าและถ้ำต่างๆ เพื่อปฏิบัติธรรมหลายต่อหลายปี หลวงปู่ได้ช่วยหลวงปู่คำดีสร้างวัดถ้ำผาปู่จวบ จนหลวงปู่คำดีมรณภาพ

ปี 2500 ญาติโยมนิมนต์ให้หลวงปู่ท่อนไปอยู่ป่าช้าบ้านนาโป่ง จ.เลย หลวงปู่และญาติโยมได้ร่วมกันก่อสร้างวัดศรีอภัยวันขึ้นมา ณ ป่าช้านาโป่งแห่งนั้น ในเนื้อที่ประมาณ 40ไร่ ภายหลังได้ขยายเพิ่มเป็น 60 ไร่เศษ

Read the rest of this entry »

ศูนย์ปฏิบัติธรรม เฉลิมพระเกียรติ 84 พรรษา ราชนครินทร์ (เขาดินหนองแสง) มีพื้นที่กว่า 40 ไร่ ตั้งอยู่ที่ต.เขาวงกต อ.แก่งหางแมว จ.จันทบุรี พระอาจารย์มานพ อุปสโม เป็นผู้ดูแล

ศูนย์ปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ เขาดินหนองแสงแห่งนี้ ได้เปิดการอบรมเผยแผ่ธรรมทั้งส่วนปริยัติและปฏิบัติแก่สาธุชนผู้สนใจอย่าง ต่อเนื่องตั้งแต่ปี 2537 โดยมีพระภิกษุสงฆ์จากทั่วทุกภูมิภาค และฆราวาสจากหน่วยงานต่างๆ ตลอดจนประชาชน นักเรียน นักศึกษา มาขอเข้ารับอบรมการปฏิบัติธรรมอย่างต่อเนื่องตลอดปี

อสาเร สารมติโน    สาเร จาสารทสฺสิโน
เต สารํ นาธิคจฺฉนฺติ    มิจฺฉาสงฺกปฺปโคจรา

ผู้เห็นสิ่งไร้สาระว่ามีสาระ

และเห็นสิ่งมีสาระว่าไร้สาระ

ชื่อว่ามีความดำริผิดเป็นปกติ

ย่อมไม่พบสิ่งที่เป็นสาระได้เลย

พุทธพจน์ (พุทธวจนะ)

จากหนังสือ หลักการเจริญวิปัสนากรรมฐาน ตามแนว “สติปัฏฐาน 4″

โดย พระครูเกษมธรรมทัต (สุรศักดิ์ เขมรังสี)

จะกำหนดจิตก็ตาม ไม่กำหนดจิตก็ตาม จะตั้งใจภาวนาก็ตาม ไม่ตั้งใจภาวนาก็ตาม จิตของเค้ามีแต่ความคิดเกิดขึ้นมาอยู่ ไม่หยุดหย่อน  เค้าก็เข้าใจว่าจิตของเค้าฟุ้งซ้าน เพราะความที่ไปติดในความสงบที่เคยผ่านมาแล้ว ในเมื่อจิตมีภาพเปลี่ยนแปลงอย่างงั้น เข้าจึงเข้าใจผิดว่า เมื่อจิตมีความคิดอยู่ไม่หยุด เค้าว่าจิตของเค้าฟุ้งซ้านจิตฟุ้งซ้าน หรือจิตไม่ฟ้งซ้านนั้น เรามีข้อสังเกตุอย่างนี้

Read the rest of this entry »

โย จ วสฺสสตํ ชีเว
กุสีโต หีนวีริโย
เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย
วีริยํ อารภโต ทฬฺหํ

ผู้มีความเพียรมั่นคง

แม้มีชีวิตอยู่เพียงวันเดียว

ก็ประเสร็ฐกว่าผู้เกียจคร้าน ไร้ความเพียร

ที่มีชีวิตอยู่ตั้งร้อยปี

พุทธพจน์ (พุทธวจนะ)

จากหนังสือ หลักการเจริญวิปัสนากรรมฐาน ตามแนว “สติปัฏฐาน 4″

โดย พระครูเกษมธรรมทัต (สุรศักดิ์ เขมรังสี)

โย จ วสฺสสตํ ชีเว
ทุปฺปญฺโญ อสมาหิโต
เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย
ปญฺญวนฺตสฺส ฌายิโน

ผู้มีปัญญา มีสมาธิ

แม้มีชีวิตอยู่เพียงวันเดียว

ก็ประเสริฐกว่าผู้ทรามปัญญา ไร้สมาธิ

ที่มีชีวิตอยู่ตั้งร้อยปี

พุทธพจน์ (พุทธวจนะ)

จากหนังสือ หลักการเจริญวิปัสนากรรมฐาน ตามแนว “สติปัฏฐาน 4″

โดย พระครูเกษมธรรมทัต (สุรศักดิ์ เขมรังสี)

มโนปุพฺพงฺคมา ธมฺมา     มโนเสฏฐา มโนมยา
มนสา เจ ปทุฏฺเฐน     ภาสติ วา กโรติ วา
ตโต นํ ทุกฺขมนฺเวติ     จกฺกํ ว วหโต ปทํ

สิ่งทั้งหลายมีใจเป็นหัวหน้า
มีใจเป็นใหญ่ สำเร็จจากใจ
ถ้าคนมีใจชั่วเสียแล้ว
จะพูด หรือทำก็พลอยชั่วไปด้วย
เพราะการพูดชั่วทำชั่วนั้น ทุกข์ย่อมตามสนองเขา
เหมือนล้อหมุนตามรอยเท้าโคที่ลากเกวียนไปฉะนั้น

มโน ปุพฺพงฺคมา ธมฺมา     มโนเสฏฺฐา มโนมยา
มนสา เจ ปสนฺเนน     ภาสติ วา กโรติ วา
ตโต นํ สุขมนฺเวติ     ฉายาว อนุปายินี

สิ่งทั้งหลายมีใจเป็นหัวหน้า
มีใจเป็นใหญ่ สำเร็จจากใจ
ถ้าคนมีใจบริสุทธิ์แล้ว
จะพูด หรือทำก็พลอยดีไปด้วย
เพราะการพูดดีทำดีนั้น สุขย่อมตามสนองเขา
เหมือนเงาติดตามตนไปฉะนั้น

พุทธพจน์ (พุทธวจนะ)

จากหนังสือ หลักการเจริญวิปัสนากรรมฐาน ตามแนว “สติปัฏฐาน 4″

โดย พระครูเกษมธรรมทัต (สุรศักดิ์ เขมรังสี)